در این بن بست

  دهان ات را میبویند

 مبادا که گفته باشی دوستت میدارم.

 دل ات را میبویند

            روزگار غریبی ست. نازنین

و عشق را کنار تیرک راه بند

 تازیانه میزنند.

                    عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

 در این بن بست کج و پیچ سرما

 اتش را

             به سوخت بار سرود و شعر فروزان میدارند.

  به اندیشیدن خطر مکن.

    روزگار غریبیت نازنین

      انکه بر در میکوبد شباهنگام

   به کشتن چراغ امده است.

                           نور را در پستوی خانه نهان باید کرد.

    انک قصابان اند

        بر گذر گاه ها مستقر

   با کنده و ساتوری خون الود

                           روزگار غریبیست نازنین

   و تبسم را بر لب ها جراحی میکنند و ترانه را بر دهان.

                        شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

     کباب قناری

     بر اتش سوسن و یاس

           روزگار غریبیست نازنین

       ابلیس پیروز مست  سور عزای ما را بر سفره نشسته است

        خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

                                                           ٣١ تیر ١٣۵٨

/ 2 نظر / 97 بازدید
مینیمالی

یاد : دهانت را می بویند مبادا گفته باشی الله اکبر ! افتادم

آتوسا

عزیزم!! روزگار غریبیست نازنین آنکه بر در میکوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید کرد حس خیلی خوبی دارن شعراش!! روحش شاد!! مرسی مهسا[بغل]