من و تو یکی دهان ایم

  که با همه اوازش

 به زیباتر سرودی خواناست.

من و تو یکی دیدگان ایم

 که دنیا را هر دم

                       در منظر خویش

                                              تازه تر می سازد.

 نفرتی

  از هر انچه بازمان دارد

 از هر انچه محصورمان کند

 از هر انچه واداردمان

                      که به دنبال بنگریم

دستی

 که خطی گستاخ به باطل می کشد.

من و تو یکی شوریم

از هر شعله ئی برتر

که هیچ گاه شکست را بر ما چیره گی نیست

 چرا که از عشق

روئینه تن ایم.

و پرستوئی که در سر پناه ما اشیان کرده است

 با امد شدنی شتاب ناک

 خانه را

             از خدائی گم شده

                                         لب ریز می کند.

                                                                 ٢٣دی ١٣۴١