نخستین که در جهان دیدم

 از شادی غریو کشیدم:

 من ام،آه

  ان معجزت نهایی

                     بر سیاره ی کوچک اب و گیاه!

 ان گاه که در جهان زیستم

  از شگفتی بر خود تپیدم:

   میراث خوار ان سفاهت ناباور بودن

 که به چشم و گوش می دیدم و میشنیدم!

چندان که در پیرامون خویشتن دیدم

   به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم:

 بنگر چه درشت ناک تیغ بر من اخته

   انکه باور بی دریغ در او بسته بودم.

اکنون که سراچه ی اعجاز پس پشت میگذارم

   به جز اه حسرتی با من نیست:

   تبری غرقه ی خون

                        بر سکوی باور بی یقین و

            باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاری ست.

                                                   ١٢ اسفند ١٣٧٧